Sprawdź, czy Twoja zgoda cookies i Consent Mode v2 działają

Consent Mode to warstwa, w której Twoja strona przekazuje Google informację o zgodzie użytkownika. Ustawia stan domyślny przed decyzją i aktualizuje go po kliknięciu w banerze. Tagi Google — Google Ads, GA4, Floodlight — czytają ten sygnał i dostosowują do niego swoje działanie.

Wersja 2, wymagana w Europejskim Obszarze Gospodarczym od marca 2024, dokłada do znanych z wcześniejszej wersji parametrów ad_storage i analytics_storage dwa nowe: ad_user_data i ad_personalization. Bez nich Google od tej daty ogranicza remarketing i listy odbiorców dla ruchu z EOG i Wielkiej Brytanii.

ad_user_data to zgoda na przesyłanie danych użytkownika do Google w celach reklamowych. ad_personalization to zgoda na personalizację reklam i remarketing. Razem z ad_storage (ciasteczka reklamowe) i analytics_storage (pomiar w GA4) tworzą cztery niezależne sygnały — każdy w stanie granted albo denied.

Te wartości widać w ruchu sieciowym: w requestach Google jako parametr gcs (na przykład G100 przy odmowie, G111 po zgodzie) oraz gcd, który koduje stan wszystkich sygnałów. To właśnie na nie patrzymy, sprawdzając, czy zgoda realnie przechodzi z „denied” w „granted” po akceptacji.

Consent Mode działa w dwóch trybach. W trybie Basic tagi Google nie ładują się, dopóki użytkownik nie wyrazi zgody — po odmowie nie wysyłają nic. Wdrożenie jest prostsze, ale przy odmowie zostajesz bez danych i bez modelowania.

W trybie Advanced tagi ładują się od razu, lecz przed zgodą wysyłają bezciasteczkowe, zanonimizowane pingi. Na ich podstawie Google modeluje konwersje i zachowania użytkowników bez zgody — pomiar jest pełniejszy, ale wdrożenie wymaga większej staranności.

Który wybrać? Advanced daje więcej danych i lepsze modelowanie przy większym wolumenie ruchu; Basic bywa wygodniejszy przy prostych wdrożeniach i ostrożnym podejściu do prywatności. W obu trybach liczy się to samo: poprawny stan domyślny i respektowanie odmowy.

Consent Mode v2 to odpowiedź na dwie regulacje. Digital Markets Act (DMA) nakłada na Google — jako strażnika dostępu — obowiązek uzyskania zgody, zanim wykorzysta dane do personalizacji reklam. RODO i wytyczne Europejskiej Rady Ochrony Danych mówią o zgodzie realnej i dobrowolnej, w której odmowa jest tak samo łatwa jak akceptacja.

Dlatego v2 nie jest ustawieniem Google, które można pominąć — to warunek, od którego zależy, czy Twoje kampanie w EOG w ogóle dostają komplet danych.

Błędne wdrożenie nie blokuje strony — po cichu obcina dane, na których uczą się kampanie:

• Remarketing i listy odbiorców przestają się zasilać ruchem z EOG.
• Modelowanie konwersji jest wyłączone — część realnych konwersji nigdy nie trafia do raportów, a Smart Bidding traci sygnał do optymalizacji.
• Personalizacja reklam jest ograniczona, więc te same budżety docierają słabiej.

Ubytek jest stopniowy i trudny do wychwycenia bez pomiaru — dlatego warto go zweryfikować, zamiast zakładać, że skoro baner jest, to wszystko działa.

W e-commerce stawka jest najwyższa, bo śladów do zebrania jest najwięcej: wyświetlenia produktów, dodania do koszyka, rozpoczęcia płatności i zakupy z realnymi wartościami. To one zasilają remarketing dynamiczny, Enhanced Conversions i optymalizację pod przychód — a wszystkie przechodzą przez warstwę zgody.

Popularne platformy — Shopify, WooCommerce, PrestaShop czy Shoper — mają integracje z Consent Mode v2, ale domyślna konfiguracja rzadko jest kompletna. Najczęściej brakuje poprawnego stanu domyślnego, spójnego przekazywania wartości transakcji albo zgody dla pikseli spoza Google. Efekt: sklep zbiera mniej danych, niż mu się wydaje, a kampanie optymalizują się na niepełnym obrazie.

W skrócie wdrożenie sprowadza się do pięciu kroków:

• Podłącz certyfikowaną przez Google platformę zgód (CMP) — to ona zbiera decyzję użytkownika.
• Ustaw stan domyślny na denied dla wszystkich czterech sygnałów, zanim użytkownik kliknie.
• Zaktualizuj sygnały po decyzji — granted lub denied zgodnie z wyborem.
• Wepnij całość przez Google Tag Manager i zadbaj o kolejność: CMP ładuje się przed tagami.
• Rozważ server-side GTM dla trwałości pomiaru i kontroli nad danymi oraz porządek w konfiguracji GA4.

I najważniejsze: samo zainstalowanie CMP nie znaczy, że wdrożenie działa. Konfiguracje się rozjeżdżają, tagi bywają wpięte poza mechanizmem zgody, a wycieki lubią się chować dopiero na drugiej odsłonie.

Wdrożenia najczęściej sypią się w kilku powtarzalnych miejscach:

• Stan domyślny nie jest ustawiony na denied — tagi startują z pełną zgodą, zanim użytkownik cokolwiek kliknie.
• CMP ładuje się po tagach, więc pierwsze requesty wychodzą, zanim zgoda w ogóle zadziała.
• Piksel Meta lub inne trackery są wpięte poza mechanizmem zgody — Consent Mode obejmuje tagi Google, resztę trzeba spiąć osobno.
• Zgoda jest respektowana na pierwszej odsłonie, ale wyciek pojawia się dopiero przy drugim wejściu na stronę.
• Po odmowie sygnał nie przechodzi w denied albo tag i tak wysyła dane.

Większość z nich wygląda poprawnie w kodzie i ujawnia się dopiero w realnym ruchu — dlatego samo spojrzenie w konfigurację nie wystarcza.

Ręcznie: otwórz narzędzia deweloperskie przeglądarki, zakładkę Network i filtruj po „collect” lub „google”. Przed kliknięciem w baner sprawdź, czy Google startuje od gcs=G100, a trackery reklamowe (na przykład Meta /tr) jeszcze nie strzelają. Po akceptacji sygnał powinien przejść w gcs=G111. Po odmowie żaden tag nie powinien wysyłać danych — także na kolejnej odsłonie.

To działa, ale jest żmudne i łatwo przeoczyć request, który odpala się dopiero za drugim wejściem. Dlatego zbudowaliśmy ten test: wpisz adres swojej strony na górze, a wejdziemy jak realny użytkownik, klikniemy „akceptuj” i „odrzuć” w trzech scenariuszach i pokażemy raport z dowodami z ruchu sieciowego — bez zostawiania maila.